بدون اينكه بخداى رحمان مشرك شوند يا نسبت به آنچه موسى عليه السّلام آورده شك نمايند . خداى عز و جل فرمايد : « كسانى را از شما كه در روز شنبه تعدى كردند ، بدانستيد ، كه به آنها گفتيم بوزينگان رانده شويد ، 65 سوره 2 » . سپس عيسى عليه السّلام را فرستاد براى شهادت بيكتائى خدا و اقرار به آنچه از جانب خدا آورده و براى آنها شريعت و طريقه قرار داد ، و موضوع روز شنبه را كه پيروان موسى مأمور باحترامش بودند و همه راه و روشهائى را كه موسى آورده بود ، بر هم خورد ، پس هر كه راه عيسى را پيروى نكرد ، خدا او را بدوزخ برد ، و مطلبى را كه همه پيغمبران آوردند اين بود كه چيزى را شريك خدا نگيرند ( يعنى اين مطلب در زمان هيچ پيغمبرى بر هم نخورد ) . سپس خدا محمد صلى اللَّه عليه و آله را مبعوث فرمود : و او ده سال در مكه بود ، در آن ده سال هيچ كس با شهادت به يكتائى خدا و رسالت محمد صلى اللَّه عليه و آله نمرد ، جز آنكه خدا او را بسبب اقرارش ببهشت داخل كرد و آن ايمان باور و تصديق بود و هيچ يك از پيروان محمد را كه مردند عذاب نفرمود ، جز آنكه بخداى رحمان مشرك شد ، و تصديق اين مطلب را خداى عز و جل در سوره بنى اسرائيل در مكه بر پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله نازل كرد : « پروردگارت مقرر داشت كه جز او را عبادت نكنيد و به پدر و مادر احسان كنيد - تا آنجا كه فرمايد - خدا به بندگانش آگاه و بيناست ، 22 - 30 سوره 17 » . در اين آيات ادب است و پند و آموزش و نهى سبك ، و بر آنها وعده نداد و نسبت بارتكاب آنچه نهى فرموده و عيدى ( انذار و تهديدى ) نفرمود : و نيز از چيزهائى نهى نمود و بيم داد ، ولى نسبت به آنها سخت‌گيرى نكرد و تهديد ننمود و فرمود : « فرزندان خود را از بيم تنگدستى مكشيد ، شما و آنها را ما روزى دهيم ، كشتن آنها